Het is de 4de keer dat er in Torun een kampioenschap voor masters wordt georganiseerd en alle keren was ik daarbij. Deze keer had ik me opgegeven en voorbereid om de vijfkamp nu een keer wél te doen. Dus was verspringen een voorafje en de 60 meter horden een toetje. Tenminste dat was het plan toen ik mij ergens aan het begin van de winter inschreef.
Die winter was in het oosten van Nederland niet heel erg prettig en december en januari kon er nauwelijks getraind worden als gevolg van kou, sneeuw en gladde banen. Het NK kwam derhalve wat vroeg, maar gebruikte ik dan maar om daar wat onderdelen te ‘trainen’. Zo deed ik onder andere kogel, hoog en 60 meter horden op zondag. Niet geheel ontevreden met bijna 10m kogel en zonder voorbereiding bijna 1m48 bij hoog. Als ik tussen het NK en het EK nog wat specialistische trainingen zou kunnen doen moest die 10m en 1m50 er wel inzitten. Dacht ik toen.
Ik heb inderdaad wat specialistische trainingen kunnen doen, dat wil zeggen, vanaf een verhoging de rugwaartse flop en 3 tempoloopjes bij ons op de es (voor de 1000m). Kogel was wel vaak te trainen en die kogel ging steeds vaker tot vlakbij de 10m. In de tussentijd kreeg ik toch weer een vreemde heupblessure, na gewoon wandelend hordenstappen, die mij 1-2 weken van de training afhield en toen ik bij een hoogspringtraining eens een paar keer aanliep kreeg ik een pijnscheut in de achilles van mijn rechtervoet. Uit voorzorg heb ik de laatste 2 weken voor Torun niet meer getraind. Geen laatste puntjes op de i dus. Eerlijk gezegd was ik bijna de i-tjes zelf al aan het weggummen. Met heel veel vertrouwen ging ik niet naar het EK. Uit voorzorg liet ik dus het verspringen op zondag maar zitten. Alle ballen op de vijfkamp.
Vijfkamp
 |
 |
 |
 |
 |
Na 3 lange dagen wachten kon ik op dinsdagmiddag dan eindelijk aan de bak. Zoals in Torun wel bekend, hadden ze mooi tijdschema opgesteld; de hele vijfkamp in 6 uur tussen 13.45 en 19.45. Dat betekende dat we maar één keer een warming-up hoeven te doen 😉. Die warming-up is verassend want ik voel geen pijn in mijn achilles. Ik heb ook eigenlijk op basis van mijn laatste ervaring in Torun besloten dat ik ook met pijn zou gaan lopen, want die finale ging uiteindelijk ook goed (na een beroerde start). Het lijkt er op dat het een pijn is die vooral optreed als je een bocht maakt en laat nou die hordes allemaal recht achter elkaar staan. Aangezien de horden mijn specialiteit zijn, moet ik punten pakken op het veld. Dat lukt maar zowel mijn prestatie als de voorsprong is niet heel goed. Er zijn er behoorlijk wat die maar weinig toegeven op mijn 9.32s.
Omdat we met 36 deelnemers zijn (! De grootste groep vijfkampers) worden we na de horden in twee groepen gesplitst. Ook op ver moet op bijna iedereen punten kunnen pakken. Alleen de Noor Oddvar Viulsrod is een geduchte verspringer. Wij hebben al menig robbertje gevochten. Tot 2 keer toe spring ik precies 5.00m. Dat is niet wat ik hoopte en verwachtte.
Ik beperk dus mijn voorsprong maar weet dat er nog 2 onderdelen komen die ik wél heb getraind 😉. En laten die nu echt tegenvallen. Bij kogel krijg ik geen enkele druk achter de kogel. Alles wat ik getraind heb verdwijnt in het niets en dan is ook 5 kg iets wat je niet 1-2-3 wegstoot. Een schamele 9m11 staat op het bord. In de competitie en op het NK kwam er tenminste nog iets van 9m80 uit. Poeh dat valt echt tegen en ik zak in het klassement omdat er door sommigen ver over de 10 en 12 m wordt gestoten.
Na de matige horden, slechte ver en tegenvallende kogel is mijn vertrouwen behoorlijk geknakt. Misschien kan ik op hoog wel wat potten breken ondanks de zeer beperkte training met aanloop en nog steeds een belabberde techniek. Met mijn sprongkracht moet ik toch richting de 1m50 kunnen? Nou, het inspringen laat zien dat ik beter wat lager dan 1m42 (aanvangshoogte op het NK) kan beginnen. Het wordt 1m32 en 1m35 ternauwernood en bij de 2de poging op 1m38 komt ineens de pijn in de rechterachilles terug. Ik maak de aanloop niet eens af en geef de jury aan dat ik stop. Die komen direct vragen hoe het gaat en of ik helemaal stop. Maar dat is niet het geval. Hoewel ik op dat moment niet in de stemming ben, ben ik wel van plan om de vijfkamp af te ronden. Ik heb er niet voor niets naar toegewerkt én voor de 1000m getraind.
Na wat gesteggel in de callroom omdat ze de serie indeling niet op orde hebben, omdat ze de puntentelling niet compleet hebben, blijkt dat ik wel in de tweede serie mag starten. Dus ik sta wel in de bovenste helft. Ik ben niet meer bezig met puntentotalen of podium omdat ik veel te veel punten heb laten liggen op alle onderdelen. Ik wil alleen de vijfkamp op een prettige manier afsluiten. Bij de start schieten er direct een aantal weg. Als de rook is opgetrokken haal ik er direct al een paar in en volg een groepje op enige afstand. Alleen één Zweed is ver vooruit, die zie ik niet meer. Langzaam pak ik meter voor meter op de groep en als we dan de bel voor de laatste ronde krijgen sluit ik aan. Tenminste dat denk ik, maar als bij de bliksem geraakt beginnen zij al aan hun eindsprint. Pas op het laatste rechte stuk achterhaal ik er een paar en finish in 3min29s. Niet ontevreden, nee, ik ben hartstikke blij. Wat was dit een toffe 1000m. Misschien ietsje te langzaam gestart, maar ik loop rond met een grijns op mijn gezicht. Ik wordt 6de van Europa in een veld van 36. Helemaal niet slecht en ruimte voor verbetering.
Het is inmiddels wel al wat later geworden en als het lukt moet ik binnen 12 uur al weer de series 60 meter horden lopen. Het ererondje met de vijfkampers wordt dus mijn uitlopen en niet veel later ben ik op weg naar mijn onderkomen (wat op 30km, 45 minuten rijden ligt).
60 meter horden
Na een wat korte nachtrust staat de wekker op iets van 6uur. Ik ben eerder wakker en sta rustig op. Even voelen hoe de beentjes, kuiten en de achilles ervoor staan. Alles wat ik vandaag kan doen is meegenomen. De horden zijn tenslotte het toetje. Om iets over 9 in de ochtend loop ik de halve finale met goede vrienden Donald Brown en Neil Tunstall. In de eerste halve finale heeft Barrie Marsden al gelopen. Inmiddels heb ik begrepen dat hij niet alleen op de goede weg terug is maar in supervorm. Hij heeft mijn Europees record op de 60mh al een aantal keren verbeterd naar 8.89s. En in zijn halve finale loopt hij soepeltjes naar 9.01s. Ik weet dat de eerste 3 naar de finale gaan en moet dus afrekenen met Donald, Neil en mogelijk ook Paolo Lombardo uit Italië. Vanaf de start ben ik in control zoals dat heet. Ik loop steeds ietsje voor op alle drie en win de halve finale in 9.48s. In de finale moet er een schep bij, maar ik verwacht niet dat ik Barrie veel tegenstand kan geven. Of hij moet door spanning fouten gaan maken.
In het oorspronkelijke tijdschema zouden we pas 12 uur later de finale lopen. Het blijkt echter dat er nogal wat series 1500m uitvallen en de organisatie biedt ons aan om de finale te vervoegen naar kwart over 5. Dat vind iedereen een enorm goed idee. Ondanks dat de tijd wat kort is rij ik toch even heen en weer naar Ciechocinek om te rusten en een goede lunch te maken. Iets na de middag rij ik weer terug naar Torun. Op zich valt het testosteron gehalte in de warming up hal wel mee. Er zijn kampioenschappen geweest waarbij je zeker voor de horden warming up moest uitkijken als er weer een fanatieke loper tierend over de hekjes vloog. We kunnen allemaal lekker onze WU doen. Inmiddels is duidelijk dat naast Barrie, Donald en Neil ook de Britten Des en Glen in de finale zitten. Het is dus Europa tegen de UK en ik geef Donald en Neil al aan dat ik ze op het podium ga splitsen. Het voelt beter dan in de ochtend en dat is maar goed ook.
Ook nu neem ik mijn aparte starthouding aan; staand met alleen mijn voorste voet in het blok. Neil gebruikt nu ook de driepuntstart en 7-pas maar doet dat vanuit knielende houding. Alle anderen gebruiken wel de vierpunt start en het hele blok. Na wat oponthoud omdat iemand bij het oplopen op de baan de bekabeling van de ET heeft geraakt, krijgen we “On your marks” en gaan we weer in de blokken. Mijn start is niet zo explosief als op Madeira en we gaan bijna op een lijn naar de eerste horde. Dan komt Barrie op stoom en loopt gestaag weg. In mijn rechter ooghoek volg ik Donald. We nemen elke horde op exact hetzelfde moment. Synchroon zoals Tobias ooit met Wessel Boons streed op het NK 60mh. Samen lopen we wel weg van de anderen. Het komt dus aan op de laatste meters naar de finish. Vraag mij niet hoe, maar direct bij het passeren weet ik (denk ik) dat ik hem wel te pakken heb. Dat kan eigenlijk niet want is slechts een neuslengte. Nu klop ik Donald een keer op de streep. Met 0.003s . . . . Als je de video bekijkt kun je zien waardoor ik win en waarschijnlijk ook waarom ik dat kon voelen; Donald finisht een paar meter te vroeg en ik dip hem, precies op tijd. Ik loop nagenoeg dezelfde tijd als een kleine 27 uur eerder bij de start van de vijfkamp, 9.33s. Helemaal niet slecht na 6 onderdelen in iets meer dan 24 uur.
Terugblik
Als ik dit EK een beetje analyseer moet ik toegeven dat ik op alle onderdelen explosiviteit mistte. Alles was gezapig, geen spritzigkeit. Of dat de matige wintertraining is geweest, de mentale spanning vanwege de achilles of gewoonweg ouderdom gaan we later dit jaar zien. Blij dat ik toch voor het toetje ben gegaan.
